Onderwijszaken

Archive for februari, 2011|Monthly archive page

Reggio Emilia een onderwijsvorm van de toekomst?

In onderwijs on 28 februari 2011 at 8:37 PM

Het kind heeft honderd werelden om te ontdekken honderd werelden om uit te vinden honderd werelden om te dromen. Het kind heeft honderd talen (en nog eens honderd honderd honderd) maar de school en de samenleving stelen er negenennegentig.‘ *


Sinds 1945 werken de 33 kleuterscholen en kindercentra in de Noord-Italiaanse stad Reggio Emilia volgens de Reggio-Emiliabenadering. Dit betekent o.m. dat aan iedere school en ieder centrum een kunstenaar en een pedagoog zijn verbonden. Onder de bezielende leiding van pedagoog en filosoof Malaguzzi is men destijds begonnen met het doorbreken van de pedagogische en onderwijskundige tradities.

Dit heeft geresulteerd in 33 gemeentelijke scholen voor kinderen van 0 tot 6 jaar. De scholen zijn onderverdeeld in scholen voor kinderen van 0 tot 3 jaar, de “asilo nido”, vergelijkbaar met onze kinderdagverblijven en “scuole dell’ Infanzia”, schooltjes voor kinderen van 3 tot 6 jaar, vergelijkbaar met onze peuterspeelzalen en kleuterklassen.

De Reggio-benadering is een ‘pedagogiek van het luisteren’, in plaats van een ‘pedagogiek van het vertellen’. Het is een pedagogische filosofie die gezamenlijk wordt ontwikkeld door de mensen die deel uit maken van de praktijk: kinderen, groepsleiding, pedagogen, kunstenaars.

In de Reggio Emilia-benadering maakt de school deel uit van de stad, van de gemeenschap als geheel. Ouders en anderen in de omgeving van de kinderen en de school worden nadrukkelijk betrokken bij de activiteiten van de kinderen. Dit komt voort uit de opzet in Italië van de kindercentra direct na de WOII: het idee om door een andere aanpak van onderwijs en opvoeding te voorkomen dat fascisme nog ooit de kop opsteekt.

Een belangrijk uitgangspunt is dat het kind beschikt over alle competenties die het nodig heeft om te groeien. De rol van volwassenen is het begeleiden van de kinderen in hun groei en het zorgen voor de meest gunstige condities. Er wordt uitgegaan van het gegeven dat kinderen een sterke drang hebben om te weten, te begrijpen en dat zij nieuwsgierig zijn naar de wereld. Maar niet alleen de kinderen ontwikkelen zich, maar ook de volwassenen; ze zijn samen (!) op ontdekkingsreis. Dit betekent dus dat je als volwassene bereid moet zijn om op een andere manier naar de werkelijkheid te kijken dan je eerst in gedachten had. Anders mis je het ontdekkings- en leerproces dat het kind doormaakt en zie je alleen de tekortkomingen of de voor jou logisch lijkende antwoorden.

Een belangrijke vraag is natuurlijk of deze benadering ook een meerwaarde biedt. Italiaans onderzoek heeft uitgewezen dat wanneer de kinderen met 6 jaar naar de Italiaanse staatsschool gaan, dat zij opvallen door hun inventiviteit en creativiteit. Ondanks het saaie en vrij autoritaire aanbod op deze scholen blijven deze verworvenheden groter dan van hun leeftijdgenoten. De kinderen hebben ook een sterk zelfgevoel, ze kunnen goed samenwerken en staan open voor ideeën van anderen. Ze kunnen zich goed concentreren en gaan respectvol met elkaars maaksels om. Ook aardig om te weten is dat 80% van de kinderen op 5-jarige leeftijd kan lezen en schrijven zonder dat het ze ooit als zodanig is aangeleerd…


*(Loris Malaguzzi, Italië, 1920-1994)

Geschreven op: zondag 20 april 2008

Advertenties

Moeder neemt het op voor haar zoon en tegen de school

In basisschool, onderwijs on 28 februari 2011 at 8:30 PM

Lopend door de gang wordt ik opeens aangehouden door een moeder. Roodaangelopen en op hoge toon vraagt ze wat ik er aan ga doen. Niet wetend waar ze op doelt, vraag ik waar ze het over heeft. Dat blijkt de verkeerde reactie te zijn, aangezien ze mij nu bijna aanvliegt. Een stap achter zettend, schiet er door mij heen dat de hele school kan meegenieten van deze razende moeder.


Met -naar ik hoopte- kalmerende gebaren en sussende woorden probeerde ik haar mee te nemen richting mijn kantoor, zodat de rest van de school zich zou kunnen richten op andere zaken. De afstand die normaal misschien vijf minuten lopen is, nam deze ochtend minstens het dubbele. Eenmaal op kantoor wilde ze niet zitten en ze bleef maar doorgaan over hoe erg het wel niet was en dat het schandalig was dat ik er niets aan deed. Tussen de uitroepen door begreep ik dat er iets in de klas van haar zoon was gebeurd en dat ze de juf had gevraagd er iets aan te doen, maar dat dit dat niet had gedaan. Tenminste niet naar tevredenheid van de moeder.

Na enige tijd ging ze eindelijk zitten en dronk wat water. Ik zag mijn kans om de vraag te stellen die mij al vanaf het begin bezighield: ‘Wat is er nu eigenlijk aan de hand?‘. Voor ze weer kon losbarsten, vroeg ik haar het probleem kort en helder te vertellen. Tot mijn grote vreugde deed ze dat ook. Na wat verhelderende vragen was het probleem mij duidelijk en daarmee de oplossing ook. Haar zoon was achterin de klas gezet en kon nu niet goed lezen wat er op het bord staat. En daarom wilde de moeder dat haar zoon weer vooraan mocht zitten.

Ik heb haar het adres van de dichtsbijzijnde opticien maar gegeven…

Geschreven op: vrijdag 18 april 2008

De basisschool beter

In basisschool, onderwijs on 28 februari 2011 at 8:26 PM

Het kan en moet zoveel beter op de basisschool, daar lijkt vriend en vijand het wel over eens. Maar hoe dat te bereiken is en blijft een discussiepunt. De vakbonden, leraren en ook de politiek lijken het over het algemeen beperkt te benaderen. Zorg voor meer geld, dan komen er meer leraren en die zijn dan nog beter ook. Dat is ongeveer de populaire benadering. Maar het is m.i. niet alleen een benadering die getuigt van beperkt denken, maar ook van dommigheid.


Om het basisonderwijs te verbeteren moet er een integraal plan van aanpak komen. Om dat te kunnen maken, moet er eerst goed en zeer kritisch worden gekeken naar de huidige praktijk binnen de basisscholen en alle gerelateerde organisaties en instellingen. Dit moet beslist niet worden gedaan door de politiek, de vakbonden of leraren, aangezien zij allen een eigen agenda en eigen belangen hebben, die niet stroken met werkelijk kritisch denken. Nee, ik denk eerder aan een team van topmensen uit het bedrijfsleven en onderwijsdeskundigen uit het buitenland. Ik denk dan overigens aan mensen van het kaliber Hans Wijers en Kieran Egan.

Nadat de kritische analyse is gemaakt, is er materiaal om het plan van aanpak te maken. En ja, de uitvoering van dit plan van aanpak zal geld kosten. Maar mijn inschatting is dat het minder zal kosten dan de eerder genoemde drie partijen iedere keer roepen. Maar misschien zit ik op dit punt wel mis, maar dat zal dan blijken uit het werk van het team van de deskundigen. Ik kan mij voorstellen dat er voorstellen komen om de Opleiding tot Leraar Basisonderwijs grondig aan te pakken en daar kwaliteitsopleidingen van te maken, waarbij je van goede huize moet komen, wil je aangenomen worden. Maar ook dat de pedagogische centra en andere daar op lijkende organisaties uit het onderwijs worden geweerd, zolang ze te werk gaan zoals ze nu te werk gaan. En wat te denken van een lerarenregister en beloning naar prestatie? En het mogelijk maken om carrière te maken in het onderwijs? Dromen en wensen te over zou ik zeggen!

Kunnen we morgen beginnen? Dan beginnen we vandaag nog met het uitnodigen van deskundigen!

Geschreven op: donderdag 17 april 2008

Onderwijs en het grote geld

In onderwijs on 27 februari 2011 at 1:05 PM

Op het moment dat je denkt dat de rust weerkeert en het stof neerdaalt, staat er weer iemand op die begint te roepen om het grote geld. Want dat is namelijk het antwoord op alle vragen en de oplossing voor alle problemen. En de mens is en blijft een kuddedier, dus loopt er al snel een groep mee te roepen.

En het onderwijs? Dat gaat gewoon door. Leerlingen hebben vragen en problemen, komen met prachtige plannen, worden verliefd, rennen door de gang en de leerkrachten die wel aan het werk zijn, doen nog steeds hun best. Ze zorgen voor een veilige plek, waar gelachen en gehuild mag worden, waar levensvragen gesteld mogen worden, maar ook een grap verteld kan worden en natuurlijk zorgen zij voor goed onderwijs. Want dat is waar ze voor kozen hebben; onderwijs verzorgen. Niet lesgeven, maar zorgdragen voor onderwijs. Dat klinkt toch een stuk mooier nietwaar? En zoveel passender.

En al die zorg lijkt zo vanzelfsprekend, maar is dat natuurlijk niet. Want er komt veel voor kijken: een vierjarige opleiding met regelmatige pittige stages en (te)veel papieren, cursussen, veel te veel vergaderingen, oudergesprekken, scholingsbijeenkomsten, begeleiden van stagiaires, administratie, onderzoeken en zo kan ik nog wel een halve dag doorgaan met opnoemen. Het onderwijs is enorm complex en de leerkracht is, samen met de directie en collega’s, de grote roerganger van dat proces. Loyaal ten opzichte van de leerlingen, ouders en collega’s en trots op de school.

Zijn er dan geen problemen op te lossen? Want er staat zo vaak in de kranten dat er tekorten zijn en dat de salarissen te laag zijn en zo nog meer dingen? Ja, er zijn problemen en die moeten zeker ook benoemd blijven. Maar waar het omdraait, zijn de oplossingen. Er is nu weer een groepje leerkrachten in het westen die de aloude oplossing weer uit de kast hebben gehaald: het grote geld. En als een mantra herhalen ze dat te pas, maar nog vaker te onpas. Gelukkig is er een tweede Jo Ritzen als minister aangesteld, al draagt hij ditmaal de naam Ronald Plasterk. Net als zijn illustere voorganger in de jaren negentig, heeft hij een plan in zijn hoofd en hij lijkt niet van plan daar van af te wijken. Een man naar mijn hart!

De minister begrijpt dat het antwoord op de vragen en de oplossing voor de problemen niet het grote geld is. Hij snapt heel goed dat het subtieler en lastiger is. Want een hoger salaris zal amper tot niet meer studenten naar de lerarenopleidingen trekken, daarvoor is het imago van deze opleidingen (met recht) te slecht. Werkdrukvermindering moet er zeker komen en kan er ook komen, maar dan wel door het onderwijs en de scholen anders te organiseren. Anders is straks dit probleem er nog, alleen hebben meer mensen er last van. Goed opgeleide leerkrachten een hoger salaris geven? Zeker niet, maar goed opgeleide leerkrachten die iets extra’s bieden aan de leerlingen zouden zeker extra beloond moeten worden. En om dit goed bij te houden en het beroep een werkelijke status te geven, dient er zo snel mogelijk een lerarenregister te worden ingesteld.

Het probleem van al die roepende leerkrachten en vakbondsmensen is dat zij kijken naar de gevolgen en niet naar de werkelijke oorzaken van de problemen. En als je dat doet, kom je automatisch met de verkeerde oplossingen. Stel voor de lerarenopleidingen bijvoorbeeld maar een ‘selectie bij de poort’ in. Het aantal aanmeldingen zal in het begin zeker dalen, maar dat stijgt snel genoeg weer. En dan praat je over gekwalificeerde studenten, die veel te bieden hebben aan het onderwijs en die ook iets extra’s zullen meebrengen. En zorg voor meer carrièremogelijkheden voor leerkrachten. Daarmee wordt voorkomen dat men verzuurt in de klas en wordt het beroep ook aantrekkelijker voor mannen. En zo zijn er nog veel meer fundamentele oplossingen te vinden, die relatief weinig kosten. Want onderwijs en het grote geld gaan niet samen.

Geschreven op: vrijdag 11 april 2008. Dit betrof mijn inzending voor de columnwedstrijd van de Volkskrant.

Mijn kind gaat niet mee op schoolreisje!

In basisschool, onderwijs on 27 februari 2011 at 12:57 PM

De meeste leerkrachten vinden -net als de kinderen- het schoolreisje één van de hoogtepunten van het jaar. Toch is het jaarlijkse uitstapje bijna standaard een klein drama voor enkele leerlingen. Want die leerlingen kunnen of morgen niet mee.


Ook dit jaar is er weer sprake van een persoonlijke drama en ik vrees dat het niet bij één zal blijven. De vader dacht blijkbaar dat als hij maar vroeg genoeg stelling neemt, het tegen de tijd dat de groep op pad gaat het een vaststaand feit is. Maar dan heeft hij toch echt buiten mijn halsstarrigheid gerekend.

Vader heeft in het gesprek met mij drie verschillende excuses gebruikt waarom zijn dochter niet mee mag. Alledrie heb ik weerlegd en volgens mij ook zo dat hij die redenen niet meer kan gebruiken. Maar hij blijft vasthouden aan zijn standpunt. Voorzichtig heb ik geïnformeerd hoe het gaat met zijn sollicitaties. Hij is tenslotte alweer een jaar werkloos. Maar daar geeft hij mij weinig ruimte, waarschijnlijk omdat hij wel voelt waar ik heen wil.

We hebben grappend over het slechte weer in ons kikkerlandje afscheid genomen en hij heeft me beloofd na te denken over mijn verhaal. Hij weet dat ik er weer op terug kom en dat mijn stelling helder is: alle leerlingen gaan mee!

Geschreven op: donderdag 20 maart 2008

Islamitische scholen welkom?

In onderwijs on 27 februari 2011 at 12:51 PM

Vooral de laatste jaren wordt veel gesproken en geschreven over de Islam en dus ook over Islamitische scholen. Tegenstanders van de Islam vinden het verschrikkelijk dat dergelijke scholen worden opgericht en dat ze veel leerlingen trekken. Zij hebben misschien wel het schrikbeeld van Pakistaanse koranscholen voor ogen. Mensen die of voorstander zijn van de Islam of neutraal staan tegenover godsdiensten, vinden het vaak prima dat er Islamitische scholen worden opgericht in het van oorsprong Calvinistische Nederland.


In het kort de geschiedenis:
het dunne laagje Calvinisme is pas een paar honderd jaar geleden aangebracht. Daarvoor hebben we nog een tijdlang met z’n allen psalmen in de Katholieke kerk gezongen en ons zuurverdiende geld uitgegeven aan aflaten, maar ook dat was slechts van voorbijgaande aard. Een monoistische religie is tenslotte pas zo’n 4.000 jaar geleden ontstaan met de ontwikkeling van het Joodse geloof. Even kort door de bocht: 2.000 jaar later noemden een aantal mensen zich opeens Katholiek, 1.500 jaar hierna spijkerde Maarten Luther zijn wereldberoemde stellingen op een kerkdeur en ontstonden de protestantse geloofsstromingen. In de tussentijd (7e eeuw na Christus) luisterde profeet Mohammed naar de engel Gabriël, waarna de Islam ontstond.

In Nederland hebben we ooit ruim honder jaar gestreden over de vrijheid van onderwijs. Hieruit is onder meer het roemrucht artikel 23 van de Grondwet ontstaan. Dankzij die schoolstrijd en artikel 23 hebben nu scholen, gebaseerd op allerlei bekende en minder bekende (religieuze) uitgangspunten. Het duurde even, maar toen kwamen ook Nederlanders die in de Islam hun godsdienst zien, achter de voordelen van artikel 23. En ontdekten -gecombineerd met artikel 1 van de Grondwet- dat zij dus het recht hebben om een school op te richten, op Islamitische grondslag.

En wat mij betreft hebben ze daar groot gelijk in! Zolang allerlei andere religies een school mogen oprichten, mogen zij het ook. Artikel 1 van de Grondwet stelt niet voor niets:
Allen die zich in Nederland bevinden , worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.

Geschreven op: dinsdag 18 maart 2008

 

Erkenning vakmanschap leerkrachten

In onderwijs on 25 februari 2011 at 9:32 PM

Enige tijd geleden schreef ik onder meer: Momenteel ligt het middelbaar onderwijs weer eens onder vuur. Veel opmerkingen in de media zijn herkenbaar en terecht en er zijn ook al verschillende goede oplossingen aangedragen. Maar ook wordt er veel onzin beweerd en zie je dat allerlei docenten, mede verantwoordelijk voor de fouten die worden gemaakt, verkrampt in de verdediging schieten. Volgens hen ligt het allemaal aan andere dingen en andere personen. Want zij doen hun best en zij kunnen er niets aan doen. Gelukkig geldt dit ook voor het overgrote gedeelte van de docenten! Alleen hoor je die grote groep amper tot niet, terwijl de matige tot slechte docenten continu van alles roepen.


Hierop kreeg ik onder anderen van een onbekende een reactie die in de lijn ligt van mijn bovenstaande opmerking. Hij reageert namelijk tamelijk aanvallend defensief, zonder oog voor nuances. Kort door de bocht van mijn zijde: ik zou doen aan nestbevuiling en salarisverhoging zorgt voor goede leerkrachten.

Ik heb hem teruggeschreven dat ik het principieel oneens ben met de stelling dat de beloning een dermate sterke relatie heeft met de kwaliteit van leerkrachten. Een hoger salaris is niet meer dan een oplosing voor een reeds ontstaan probleem namelijk. Het probleem zit in een soort cirkel: de lerarenopleidingen zijn al jaren onder de maat en ze durven nog altijd niet te selecteren aan de deur. Hierdoor komen nu al (sub)generaties leerkrachten binnen met een matige tot slechte basis. Zij onderwijzen de jeugd en die gaat deels door naar de lerarenopleidingen et cetera.

Verder kies ik in mijn bijdrage voor een kwaliteitsverbetering van het onderwijs: namelijk iedereen laten doen waar hij voor opgeleid en aangesteld is en waar hij goed in is. Dat is dus een erkenning van het vakmanschap van de leerkrachten!

Kort daarna schreef ik Leerkrachten worden betaald om les te geven en ook daarop gaf dezelfde onbekende een reactie. Deze keer iets rustiger qua toonzetting, maar wat mij betreft nog steeds te weinig doordacht. Hij wil de loonschalen van leerkrachten en managers omruilen (dure aangelegenheid trouwens) en hij wil de verantwoordelijkheid voor de koers van de school in handen van leerkrachten leggen. Wederom heb ik uitgelegd dat ik het niet (geheel) eens ben met hem. Het punt waar we het over eens zijn, is dat het management ondersteunend dient te zijn voor het onderwijsproces. Hier zit een nuanceverschil t.o.v. zijn punt overigens: ik zeg niet dat ze ondersteunend moeten zijn voor de leerkrachten. Want ook de leerkrachten zijn in mijn ogen ondersteunend voor het onderwijsproces. Dit verschil in benadering heeft te maken met mijn onderwijsvisie, dat besef ik overigens.

Wat betreft de omkering van de beloning: daar kan ik mij prima in vinden, maar dan wel graag ook de formele zaken er omheen regelen: de verantwoording ligt nu bij de managers en niet bij de leerkrachten. Dat moet je dan eerst keurig regelen natuurlijk. Want in deze wereld hangt de hoogte van de beloning samen met de mate van formele verantwoording. En dus niet met ervaren verantwoordelijkheid. Deze omkering levert wel het probleem op dat er opeens pak ‘m beet 20 managers binnen een school rondlopen.

En wat betreft de “pedagogisch-onderwijskundige koers”, zoals hij het noemt, het volgende: die moet niet in handen van de leerkrachten worden gelegd, aangezien ze daar niet voor opgeleid zijn. En dus ook niet van de managers, want die zijn er vaak nog minder voor opgeleid. Het uitzetten zou onder supervisie van deskundigen moeten plaatsvinden, met betrokkenheid van iedereen die het onderwijsproces binnen een school ondersteunt.

Geschreven op: donderdag 31 januari 2008

Hoezo win-win-situatie?

In basisschool, onderwijs on 25 februari 2011 at 8:24 PM

Soms vraag ik mij af wie er nu gek is. Gemakshalve laat ik het antwoord meestal maar bij mijzelf liggen. Dat scheelt allerlei discussies nietwaar?


Afgelopen tijd had ik ook weer iets bij de hand. Een collega klaagde al geruime tijd over de werkdruk en alle extra dingen die iedere keer ‘moesten’ worden geregeld. Net zo vaak had ik aangegeven dat ik haar drukte herkende, dat ze prioriteiten moest gaan stellen en niet overal bij moet willen zijn of alles moet willen regelen. Iedere keer kreeg ik gelijk en in het begin dacht ik dat ze het snapte en er iets mee zou doen. Maar helaas blijken die gedachten onzin, want ze is duidelijk niet van plan iets te veranderen.

En aangezien ik het geklaag meer dan zat ben -en met mij vrijwel alle collega’s- ga ik dus maar iets veranderen. Vanaf komende week mag ze alleen nog maar het werk doen waar ze voor aan is genomen en wat extra taken die binnen het team aan het begin van het jaar zijn afgesproken. En verder helemaal niets meer. Afgelopen week heb ik haar dit allemaal verteld en ik kreeg wederom helemaal gelijk. Ik heb daarop mijn blijdschap getoond en aangegeven dat zij niet meer hoeft te klagen over werkdruk en ik niet meer hoef in te grijpen in de toekomst. Een prachtige win-win-situatie lijkt mij!

Geschreven op: zondag 20 januari 2008

Leerkrachten worden betaald om les te geven

In onderwijs on 25 februari 2011 at 7:36 PM

Er is een tendens in Nederland om medewerkers steeds vaker en meer te laten meepraten en -beslissen over het beleid van een organisatie of bedrijf. Ook binnen het onderwijs klinkt de roep om meer en meer invloed van leerkrachten steeds luider.


Vooral leerkrachten vinden dat zij meer te zeggen moeten hebben over de koers van de school die hen heeft ingehuurd om les te geven. Leerkrachten die zijn opgeleid om goed onderwijs te verzorgen; lesgeven, een stukje onderwijsdifferentiatie verzorgen en persoonlijke scholing zijn onderwerpen waar zij zich mee bezig horen te houden. Hier zijn ze namelijk voor opgeleid, voor in dienst genomen en worden ze voor betaald.

Je kan veel van leerkrachten zeggen (positief en negatief), maar niet dat ze zijn opgeleid voor onderwijsontwikkeling of voor management. Beleid is niet hun vakterrein, net zomin als financiën en andere managementonderwerpen. Positief is dat leerkrachten zich zo betrokken voelen bij hun werkgever. Een stuk minder positief is dat zij vervolgens ook overal over mee willen praten en beslissen. Alle tijd en energie die zij hier in steken, besteden ze namelijk niet aan hun eigenlijke werk: goed en zelfs beter lesgeven.

Geschreven op: maandag 14 januari 2008

In de bus gevonden: wat Arie Slob morgen in de kamer zal vertellen…

In onderwijs on 25 februari 2011 at 7:25 PM

Soms vindt je nog eens iets in de bus… Ditmaal de bijdrage die Arie Slob (ChristenUnie) in het kader van het debat over de onderwijsbegroting morgen in de Tweede Kamer zal voordragen.

Ik zal jullie volle ruim twee pagina’s A-4 besparen en mij beperken tot een aantal interessante citaten. En het moet gezegd: dhr. Slob gaat morgen een aantal goede opmerkingen maken, maar gelijktijdig is het wel erg zoetsappig in de richting van de staatssecretarissen en minister. Dat hij de op voorhand mislukte Sharon Dijksma niet aanpakt is bijna onvergeeflijk wat mij betreft.


Goed onderwijs is voor opgroeiende burgers een uiterst belangrijk middel om te worden gevormd als mens en om de hem of haar van God gekregen talenten te ontwikkelen.

De inspanningen van de overheid moeten erop gericht zijn om zoveel mogelijk kinderen voor hen toegesneden onderwijs te laten volgen: onderwijs dat hen uitdaagt, motiveert en stimuleert.

U mag best weten dat ik even mijn wenkbrauwen heb gefronst toen in februari van dit jaar bleek dat er drie in plaats van twee bewindspersonen voor onderwijs zouden komen. Ruim negen maanden later kan ik u melden dat het erg is meegevallen en dar drie bewindspersonen op dit departement geen verstoring maar zelfs een versterking van de door ons allen zo gewenste doorlopende leerlijnen zijn gebleken.

Ik erken overigens de subjectiviteit van het begrip werkdruk, ik erken ook de verantwoordelijkheid die scholen en docenten zelf dragen, ook erken ik dat oplossingen niet eenvoudig zijn, maar dat ontslaat ons niet van onze opdracht te doen water wel mogelijk en noodzakelijk is. Ook heilige huisjes als de onderwijsvakanties dienen daarbij niet ontzien te worden.

In het kader van deze begroting heb ik een amendement ingediend om een pilot mogelijk te maken die beoogt de interne zorgstructuur van scholen te versterken met als doelstelling de leelringen binnen de schoolmuren te houden en zorg te verlenen.

Een veilige school is van cruciaalbelang voor het geven van goed onderwijs. Scholen dragen daarvoor ook zelf een grote verantwoordelijkheid.

In de nota ‘scholen voor morgen’ heeft staatssecretaris Dijksma al aangegeven da ze op een later moment de Tweede Kamer nog per brief zal informeren over het onderwijs aan hoogbegaafden. Ik wacht deze brief af.

Geschreven op: woensdag 12 december 2007

 

%d bloggers liken dit: