Onderwijszaken

Dag lieve meid, het zal stil en donker zijn zonder jou…

In basisschool, onderwijs on 15 februari 2011 at 9:40 PM

Er zijn van die dagen dat je weg wilt lopen van je werk. Maar je weet dat het niet kan en diep, diep van binnen wil je er juist nu zijn voor de kinderen, voor de ouders en natuurlijk voor je collega’s. Maar wat is het zwaar, wat een verdriet voel je om je heen…


Dat ze jong zou overlijden wisten we, maar dat het nu zou gebeuren komt als een donderslag. Met de bliksem recht in ons hart. Nog geen acht jaar en nu reeds afscheid moeten nemen van het leven. Als je over reuma hoort, denk je bijna automatisch aan een wat ouder iemand, die er hinder van ondervindt, maar er niet aan doodgaat. Maar wie denkt er nu aan een meisje van zeven jaar die er wel aan doodgaat?? Daar wil je niet aan denken, geloof me!

Er bestaan veel vormen van reuma, maar zo’n agressieve vorm heb ik nog nooit in mijn omgeving meegemaakt. Tot ik haar zag zitten in groep 3. Een speciale stoel, altijd vrolijk en zo sterk… De speciale verstelbare tafel heb ik ook al snel moeten bestellen, omdat ze niet meer aan een gewone tafel kon zitten. Ondanks haar regelmatige afwezigheid, kwam ze uitstekend mee met de lesstof. Binnenkort zou de technische dienst komen om de drempel van groep 4 te verwijderen. Die kan ik dus afbellen.

Maar eerst rouwen en huilen met elkaar. Elkaar steunen, praten over onze kleine vriendin. Dag lieve meid, het zal stil en donker zijn zonder jou. Vergeten zal ik je nooit!

Geschreven op: woensdag 7 maart 2007

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: