Onderwijszaken

Twaalf van de 19 leerlingen de klas uitgestuurd…

In basisschool, onderwijs on 24 februari 2011 at 8:14 PM

Soms heb ik de neiging om ‘zie je nu wel‘ of ‘dat heb ik toch voorspeld‘ te zeggen. Meestal slik ik dergelijke opmerkingen nog net op tijd in, maar een paar weken lukte mij dat niet meer. De bovenschoolse directeur kreeg een hartgrondig ‘zie je nu wel‘ om zijn oren. Hij was wel zo sportief om te grimlachen en mij gelijk te geven.


Ruim een half jaar geleden kreeg ik een leerkracht op mijn dak geschoven. Ze had gesolliciteerd op een andere school, maar daar zochten ze iemand voor een instroomgroep en dat zagen ze haar niet doen. Maar de bovenschoolse directeur dacht meteen aan mij, want ik zocht nog iemand voor groep zes tenslotte. Ik greep meteen enthousiast mijn agenda om een sollicitatiegesprek te plannen, maar dat hoefde al niet meer: ze was al aangenomen en al… Mijn protesten haalden niets uit; ik moest het er maar mee doen, het was een prima leerkracht. Misschien nog wat onervaren, maar dan moesten we haar maar wat extra begeleiden. En nee, hij wist ook niet waar ik die extra uren vandaan moest halen. Dat was mijn pakkie an tenslotte.

Positief ingesteld -die leerkracht kon er ook niets aan doen nietwaar?- ging ik het proces in. Na een week bereikten de eerste aarzelende opmerkingen van collega’s mij en ook ikzelf had al meerdere keren mijn wenkbrauwen gefronst. Want haar stemvolume bleek wel erg hoog en haar manier van omgaan met problemen bestond uit het uit de klas sturen van leerlingen. Die vervolgens rotzooi begonnen te veroorzaken op de gang, maar dat was haar probleem blijkbaar niet. Een ervaren invaller ging op mijn verzoek wat dagdelen meedraaien in de groep en van haar verhalen werd ik niet erg vrolijk. Pedagogisch inzicht was afwezig, basisstof beheerste ze amper en didactisch handelen was een term die ze hooguit uit een boek kende. Kortom: een ramp eerste klas.

En de bovenschools directeur had het opeens te druk voor overleg en liet het bij opmerkingen dat we het de tijd moesten geven en dat coaching misschien een idee was. De klachten namen hand over hand toe en in gesprekken kreeg ik geen enkele keer het gevoel dat ze snapte wat er aan de hand was. Ze deed toch haar best? En het was toch een lastige groep? Gelukkig was het toen zomervakantie; rust voor iedereen.

Na de zomer heb ik haar bewust in de makkelijke en kleine groep 5 gezet, zodat ze de ruimte en tijd had om in het vak te groeien. Maar de ellende was zo mogelijk nog groter. Klagende collega’s, ouders en zelfs leerlingen liepen storm richting mijn kantoor. Op een donderdagmiddag zag ik een stel leerlingen van groep vijf ronddwalen in school. Navraag leerde mij dat de meeste leerlingen er inmiddels waren uitgestuurd; een paar waren toen maar naar huis gegaan en de anderen liepen n wat rond. In de klas zaten welgeteld nog zeven van de 19 leerlingen.

De leerkracht heb ik naar mijn kantoor gestuurd, de stagiaire van groep zeven de leerlingen laten verzamelen en hen aan het werk gezet met haar als begeleider en toen heb ik de bovenschools directeur gebeld. Mijn boodschap? Dat ik haar geen dag langer binnen mijn school wilde hebben en dat voortaan alleen ik leerkrachten aanneem voor mijn school. Binnen een uur was hij op mijn kantoor en heeft hij verder afspraken gemaakt met de leerkracht. Vervolgens grimlachte hij nog even in mijn richting.

Geschreven op: zondag 21 oktober 2007

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: