Onderwijszaken

Contract niet verlengd, maar je blijft toch tot de zomer?

In basisschool, onderwijs on 24 maart 2011 at 7:33 PM

Willem is een rustige jongen die niet direct opvalt. Hij is altijd netjes gekleed en groet iedereen vriendelijk. Tenminste als hij je opmerkt, want soms lijkt hij wat afwezig. Omdat hij nog jong is en net is begonnen met werken, heeft hij een makkelijke groep gekregen: groep 5.

Zeventien kinderen in plaats van de gemiddeld 28 leerlingen en ook niet echt probleemgevallen. Natuurlijk kan hij altijd terecht bij de intern begeleider, want die is er speciaal voor leerkrachten tenslotte. En mocht hij ermet een leerling qua stof niet uitkomen, kan hij ook altijd een beroep doen op de remedial teacher, die er juist voor de leerlingen is. Ook heeft hij regelmatig een werkoverleg met de directeur en dan zijn er nog teamvergaderingen waar hij vragen en problemen in kan brengen. Alles lijkt aanwezig om Willem goed te ondersteunen.

Maar na enige tijd valt op dat Willem weinig vragen heeft en veel solo doet. Tegelijkertijd valt op dat hij enorm opziet tegen gesprekken met (assertieve) ouders en worstelt met lesstof. De intern begeleider stelt voor dat hij af en toe in de klas komt kijken, om daarna samen door te nemen wat anders en/of handiger kan. Willem accepteert het direct, net als hij aandachtig luistert naar tips van oude rotten in het vak. Steeds vaker hoor je opmerkingen dat men zich afvraagt of hij wel iets doet met de suggesties.

En Willem keert zich steeds meer af van het team en wordt een eilandje binnen de school. Hij wordt ook stiller, lacht wat voor zich uit en werkt zich oogwaarschijnlijk uit de naad. Maar resultaten worden niet geboekt. Soms hoor je hem klagen over de werkdruk, de moeilijke leerlingen, lastige ouders en het gebrek aan ondersteuning. De directeur gaat weer met hem in gesprek en Willem toont zich als altijd enthousiast en bereidwillig.

Na ruim ongeveer een half jaar te hebben gesleurd, wordt de knoop doorgehakt: het jaarcontract van Willem wordt niet verlengd en hij krijgt dus geen vaste aanstelling. Willem toont begrip en zegt teleurgesteld dat het niet zijn keuze is. De directeur vraagt voor de zekerheid nog: Je blijft toch wel tot aan de zomer? Willem knikt en gaat weer naar zijn lokaal.

Geschreven op: maandag 19 januari 2009

Advertenties
  1. Dat is vervelend voor Willem. Wel heel herkenbaar, in mijn eigen leerproces de afgelopen weken op stage heb ik moeten leren om te durven zeggen wat dit of dat met me doet, hoe ik me voel, wat ik zelf wil leren enzovoorts. Zoveel makkelijker ineens werd het voor mij en de betrokkenen. Als je Willem ziet, geef ‘m nog eens een compliment (top!) en daarna deze tip: zeg wat het met je doet Willem, stel vragen –

    • Helemaal gelijk, Woordwapen. Openheid is hier een sleutelwoord. Schaamte werkt absoluut tegen je. Juist in de beginperiode kun je er je voordeel mee doen dat iedereen je wil helpen en dat er niks is om je voor te schamen. zet ‘m op!

  2. Als Willem een pabo-diploma heeft, zou hij startbekwaam moeten zijn. Dat is tenminste de verantwoordelijkheid van de betreffende pabo. Hij zou zelfstandig de klas moeten kunnen ‘draaien’ en voldoende moeten afweten van de leerstof, didactiek en pedagogiek. Hij zou in de stages ook een beeld moeten hebben gekregen van zijn eigen valkuilen, en de valkuilen die voor elke beginner bestaan.

    Als Willem duidelijk niet aan deze criteria voldoet, is het de vraag waarom niet. Als de school hem voldoende ondersteunt in de normale beginnersproblematiek, ligt het disfunctioneren dan aan Willem zelf, die op de school niet kan aarden? Of ligt het aan de pabo die Willem te gemakkelijk een bewijs van startbekwaamheid heeft uitgereikt?

    Ik zou zeker even verhaal halen bij die pabo. Bij de opleiders onder wiens hoede Willem een aantal jaren heeft verkeerd, en die kunnen vertellen waarom Willem volgens hen wél startbekwaam is.

    Weinigen zijn tegenwoordig tevreden over de pabo-alumni. Maar als pabo’s niet structureel worden geïnformeerd over die ontevredenheid – met andere woorden als ze er gemakkelijk mee wegkomen – dan wordt het nooit wat. Als het beroepenveld de pabo’s niet scherp houdt, wie dan?

    ‘Willems’ zijn er altijd geweest. Sommige Willems hadden er eerder op moeten worden gewezen dat een carrière buiten het klaslokaal hun beter past. Andere Willems hadden tot betere leerprestaties aangezet moeten worden. Dat is een hoofdverantwoordelijkheid van de opleiding, maar om die daarop te wijzen moeten scholen vooral in contact blijven met die opleidingen.

    In het belang van de ‘Willems’, maar zeker ook van de leerlingen.

    • @Hannes
      Eens; er ligt veel bij de opleiding van Willem. Ik weet van welke Pabo hij afkomstig is en kan ook aardig inschatten wat het niveau daar is. Wat ik zeker weet is dat er veel signalen vanuit het werkveld PO richting de lerarenopleidingen worden afgegeven. Maar verandering? Nee, die zie ik (nog??) niet.

      • Om even terug te komen op dit bericht: ik werk 20 jaar voor een universitaire lerarenopleiding. We waren de eerste met een formeel samenwerkingsmodel school-instituut, waarbij zowel de schoolopleiders als wij zelf formeel en praktisch verantwoordelijk waren voor de opleiding. In plaats van de figuur die tot op dat moment gold, waarbij het instituut verantwoordelijk is en de school ‘slechts’ de stageplaats beschikbaar stelt.

        In het begin geeft dat het nodige gedoe, want van beide kanten moet er oriëntatie en afstemming van de wensen plaatsvinden. Er moeten afspraken gemaakt worden over de randvoorwaarden van de opleiding, over wie waarvoor verantwoordelijk is, welke criteria worden gehanteerd etcetera. Maar het is het waard. De opleiding wordt er zowel praktischer door als fundamenteler, en er ontstaat geen gat tussen wal en schip waar de studenten in kunnen vallen.

        We hebben ook scholen die niet in die samenwerking participeren, maar wel een stageplaats beschikbaar willen stellen. Daar treden dus eerder de geijkte problemen op: meningsverschillen, wederzijds onbegrip, onderprestaties van opleiders (omdat er geen sparringpartner is).

        Kortom, ik ben een voorstander van dat model dat scholen en instituut formeel verbindt en de schoolopleider net zo verantwoordelijk maakt voor de kwaliteit als de instituutsopleider. Het houdt de lijnen kort, en helpt situaties zoals met Willem voorkomen.

  3. @woordwapen
    Een mooie herkenning inderdaad. Mocht ik hem zien (over een paar weken ben ik weer op die locatie), dan zal ik het hem zeker doorgeven!

  4. […] een collegaschool zag ik hoe Willem terzijde werd gezet. Al werd hem wel direct gevraagd te blijven tot aan de zomer. Want ja, waar […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: