Onderwijszaken

Gevlucht voor loverboy, maar nu bang voor ontvoering

In jeugdzorg on 17 juni 2011 at 3:19 PM

Een paar maanden geleden ben je 15 jaar geworden; een mooie leeftijd. Voor jou betekende het echter dat je al ruim anderhalf jaar in het bezit was van je loverboy. Of zoals je hem zelf noemt: je pooier. En bezit was je van hem. Hij zei dat tegen je en jij voelde dat zo. En je ging naar bed met wie hij zei. En je deed zelfs je best om de klanten tevreden te stellen, want als ze klaagden, dan werd je geslagen of je werd een paar uurtjes gegeven aan de ‘vrienden’ van je pooier.

Je besefte ergens wel dat het niet goed was wat er gebeurde, maar je dacht ook dat het eigenlijk normaal was. Want de andere meisjes waar je contact mee had, maakten tenslotte hetzelfde mee. Dat wist je omdat je het zag en omdat je regelmatig met andere meisjes klanten of je pooier moest tevreden stellen. En soms genoot je ook van het leventje, zeker als je pooier lief voor je was en alle aandacht aan jou besteedde. Dat voelde je je verliefdheid weer en was je bereid alles voor hem te doen.

Tot die ene keer, nu ruim een week geleden. Je was afgezet bij klanten, maar die wilden niet om de beurt met jou. Ze dwongen je om hen alledrie gelijktijdig te bevredigen. Je weigerde dit eerst, maar ze dwongen je hardhandig om te doen wat zij wilden. Toen je klaar was en terug ging naar je pooier, stond hij je al kwaad op te wachten. Hij was gebeld dat ze niet erg tevreden waren. Daarop volgde een flink pak slaag, waarna hij tegen zijn ‘vrienden’ zei dat ze met je mochten doen wat ze wilden. Daaraan wil je nooit meer denken en je wilt er zeker niet over praten.

Het enige wat je nog een beetje overeind hield was de gedachte dat je weg wilde. De volgende dag ben je op de bus gestapt en ben je het politiebureau binnengestapt. Toen gebeurde er opeens van alles. Er kwamen mensen van Bureau Jeugdzorg met je praten en je moeder stapte het bureau binnen. Je durfde haar niet aan te kijken, zo bang was je dat zij boos zou zijn. Maar er gebeurde iets wat je niet eens durfde te dromen: je moeder nam je in haar armen en fluisterde dat ze van je hield. Toen kwamen de tranen en je hebt je leeggehuild. Daarna ben je met je moeder naar huis gegaan.

Ondertussen waren er allerlei mensen bezig om elders in Nederland een veilige plek voor je te vinden. Na een lange nacht, ging opeens de telefoon van je moeder en bleek dat je pooier van je actie had gehoord en op zoek was naar je. Ook reden er opeens vreemde auto’s langzaam door de straat. Je werd doodsbang en je moeder heeft een taxi gebeld. Samen zijn jullie naar het politiebureau gereden uit angst dat je pooier je komt ontvoeren of nog erger. Er wordt nu met spoed een veilige, geheime plaats voor je geregeld. Hopelijk krijg je ooit de kans weer kind te zijn.

Geschreven op: zondag 5 april 2009

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: