Onderwijszaken

Posts Tagged ‘jeugdzorg’

Geld verdienen? Start een jeugdhulpverleningsclub.

In jeugdzorg on 3 februari 2013 at 10:12 PM

In jeugdhulpverlenersland duiken steeds meer clubjes op die met behulp van belastinggeld wel ‘even’ kinderen en jongeren gaan redden. Uiteraard zitten er soms goede mensen achter, maar te vaak lijkt het er op dat men zichzelf een goed betaald baantje probeert te bezorgen, met een prima onkostenvergoeding.
Afbeelding

Resultaten boeken, verantwoording afleggen en zorgvuldig handelen zijn termen die wel worden worden uitgesproken. Maar er naar handelen is vaak iets totaal anders. Cliënten worden geworven en begeleid. Maar begeleiden is wat anders dan over een kind praten en met een jongere naar afspraken gaan. Begeleiden hoort gericht te zijn op de toekomstige ontwikkeling van het kind, van de jongere zelf. Hij moet zich namelijk straks zelfstandig kunnen redden in de maatschappij.

Clubjes als De Care Express en Multi Plus Zorg & Dienstverlening zijn òf amateuristisch òf zelfverrijking. En soms allebeide. Er is zowel sprake van flinke sommen belastinggeld die worden weggegooid als van mislukte kansen voor kinderen en jongeren. Dan zou je toch een goede controle verwachten. Maar vreemd genoeg lijkt er in jeugdhulpverlenersland geen toezicht te bestaan. Wat een gemiste kansen voor de toekomstige generaties.

‘Eén gezin, één plan’ blijkt nog steeds een loze kreet.

In educatie, jeugdzorg, onderwijs on 19 januari 2013 at 9:29 PM

Halverwege 2007 introduceerde voormalig minister André Rouvoet de kreet ‘Eén gezin, één plan’ in hulpverleningsland. Niet lang hierna dook een nieuwe functie binnen de Bureaus Jeugdzorg op, te weten ‘gezinsmanager’. Deze gezinsmanager was bedoeld het aanspreekpunt te worden voor alle hulpverleners in een gezin om vervolgens alle hulpverleningstrajecten te gaan coördineren. Tegelijkertijd moest de werkdruk voor de gezinsvoogden (c.q. gezinsmanagers) afnemen. Hoe Rouvoet dat wilde realiseren zal wel altijd een raadsel blijven.

Afbeelding

Ook introduceerde voormalig minister Rouvoet de Centra voor Jeugd en Gezin (CJG). Iedere gemeente moet minimaal één van een dergelijk centrum binnen de grenzen hebben. Opgericht zijn ze allemaal wel, maar dat er eenduidig wordt gehandeld kan niet worden gezegd. Ook hebben de meeste CJG’s in praktijk niet bijgedragen aan een verlaging van de drempel voor ouders die een opvoedvraag hebben.

Een Bureau Jeugdzorg (BJZ) die de functie van ‘gezinsmanager’ breed aan het invoeren is, is Bureau Jeugdzorg Agglomeratie Amsterdam (BJAA). Vreemd genoeg is deze functie ingevoerd zowel voor de vrijwillige hulpverlening binnen BJAA (was casemanager) als voor de hulpverlening in het gedwongen kader (was jeugdbeschermer/gezinsvoogd). Een discutabele beslissing die zorgt voor de nodige verwarring bij de ketenpartners van BJAA.

Inmiddels is het plan om te komen tot ‘Eén gezin, één plan’ bijna zes jaar oud, maar in de praktijk is er weinig tot niets verandert op het punt van hulpverlening in een gezin. Tijdens overleggen over een jongere zitten nog steeds tot soms wel acht hulpverleners van verschillende instanties aan tafel. Er wordt nog steeds structureel langs elkaar heen gewerkt. Dit ondanks de goede inzet van verschillende gezinsmanagers.

Wanneer wordt het oorspronkelijke programma van voormalig minister Rouvoet door de politiek geëvalueerd is een vraag die zich automatisch opdringt. Ook is het misschien zinnig om BJAA-directeur Sigrid van de Poel eens aan het woord te laten over de stappen die BJAA zet op dit punt.

Geweld tegen jeugdzorgmedewerkers onacceptabel

In jeugdzorg on 29 maart 2011 at 8:01 PM

Al geruime tijd komt er steeds vaker nieuws naar buiten over geweld tegen hulpverleners. De ene keer betreft het ambulancepersoneel dat wordt belaagd, dan weer politieagenten of brandweerlieden. En ook steeds vaker wordt duidelijk dat jeugdhulpverleners en dan specifiek jeugdbeschermers het doelwit zijn van agressie, bedreigingen en mishandeling. Dergelijke misdrijven tegen de genoemde groepen hulpverleners worden terecht relatief streng bestraft. Dit geldt niet voor misdrijven tegen onderwijzend personeel, maar dat zie ik er nog wel eens van komen eerlijk gezegd.


Op 31 januari jl. was in het Nederlands Dagblad een artikel te lezen met als titel Geweld tegen voogd dubbel gestraft. Het gratis krantje Spits kwam vandaag met een artikel op de voorpagina met als titel Pak geweld jeugdzorg aan. Dit artikel was min of meer een vervolg op dat van 14 januari 2009: Jeugdzorg doelwit haters. Het aantal meldingen bij politie en justitie is laag als je kijkt naar het werkelijke aantal incidenten. En dat aantal neemt nog iedere maand toe. Ging het eerst om scheldpartijen en verbale bedreigingen, inmiddels lijkt fysiek geweld en bedreigingen met een mes of pistool de norm te worden voor kwade en emotionele ouders of andere betrokkenen.

Dat bv. ouders erg emotioneel zijn en worden als hun kind bijvoorbeeld uit huis wordt geplaatst is volkomen begrijpelijk. Dat ze dan wel eens woorden gebruiken die niet maatschappelijk geaccepteerd zijn, kan ik ook nog begrijpen. Maar intimideren, verbaal met de dood bedreigen, spugen en/of met een mes of pistool bedreigen gaat alle grenzen en begrip te boven. Het kan en mag nooit zover in onze maatschappij komen, dat we dergelijk wangedrag gaan accepteren of goedpraten!

Geschreven op: donderdag 5 februari 2009

Jeugdzorg wordt slecht vertegenwoordigd door Hans Kamps

In jeugdzorg on 27 maart 2011 at 3:13 PM

Op 10 november 2008 heeft EénVandaag een journalistiek gezien schandalig item gebracht over de jeugdzorg. In deze uitzending werd geen duidelijk verschil gemaakt tussen de Bureaus Jeugzorg en de jeugzorginstellingen. Verder werd erg creatief gegoocheld met cijfers uit het jaarverslag 2007 van de branche-organisatie.


Een aantal politici leken EénVandaag direct te geloven toen zij populistisch voorrekenden dat de jeugdzorginstellingen slecht 2,2% meer jongeren had geholpen voor de vele extra miljoenen die beschikbaar zijn gesteld. Hans Kamps, de voorzitter van de branche-organisatie MOgroep Jeugdzorg werd ook kort aan het woord gelaten en kwam stuntelig over. Hij zal later beweren dat hij een beter verhaal voor de camera heeft gehouden, maar dat er veel is geknipt en geplakt, waardoor zijn verhaal slech voor het voetlicht kwam. De uitzending is terug te kijken op de website van EénVandaag.

Gisteravond presenteerde Felix Meurders weer het programma De Leugen regeert. In deze uitzending aandacht voor het feit dat de MOgroep Jeugdzorg gisteren naar de Raad voor de Journalistiek is gestapt om een klacht in te dienen tegen de uitzending van EénVandaag. Voorzitter Hans Kamps was ook weer te beluisteren en kwam ditmaal met een iets beter verhaal. Maar echt compleet en duidelijk was hij nog niet. Hij weerlegde het cijfermatige gegoochel van EénVandaag met een eenvoudig voorbeeld. Daaruit blijkt duidelijk dat de jeugdzorg veel jongeren heeft geholpen voor het extra geld en dat er op 31 december 2007 zelfs 2,2% meer jongeren hulp ontvingen dan op 1 januari 2007. De uitzending is terug te zien via de website van uitzendinggemist.

Wat ik miste in de toelichting van Hans Kamps is de uitleg dat die extra miljoenen incidenteel worden uitgekeerd en dat dit geld dus niet voor structureel meer plaatsen (lees: gebouwen) en structureel meer personeel kan worden gebruikt. Ondanks het feit dat het incidenteel geld betreft, hebben de jeugdzorginstellingen toch gezorgd voor 2,2% structureel meer plaatsen. Dat is een compliment waard lijkt mij. Ook heeft voorzitter Kamps niet verteld dat de wachtlijsten enorm terug zijn gebracht, al is ieder kind dat moet wachten er één teveel uiteraard. Kortom: het optreden van Hans Kamps was wederom onder de maat. Het is te hopen dat hij de branche beter heeft vertegenwoordigd bij de Raad voor de journalistiek, zodat het programma EénVandaag gedwongen zal worden de schandalige reportage te herroepen.

Foto: Hans Kamps, voorzitter MOgroep Jeugzorg

Geschreven op: zaterdag 31 januari 2009

Is seksueel misbruik door een volwassen erger dan door een ander kind?

In jeugdzorg, onderwijs on 24 maart 2011 at 8:37 PM

Deze vraag doemde vandaag op. Er zijn steeds meer signalen dat er in een gezin sprake is van seksueel misbruik. In zo’n geval treden allerlei protocollen in werking en begint een enorme bureaucratisch wiel langzaam te draaien. In die protocollen staan overal termijnen om de situatie te bespreken, om mensen in te lichten, om meer informatie te verwerven en om beslissingen te nemen.


En er staat ook wel dat het sneller kan dan de termijnen voorschrijven, maar dan moet er sprake zijn van een noodsituatie. Is dat dan niet altijd als esprake is van seksueel misbruik vroeg ik mij af. Een beetje naief zou bleek, want ook bij seksueel misbruik kan er sprake zijn van een ‘situatie’ of van een ‘noodsituatie’. Onbegrijpelijk vind ik nog steeds. Hoezo vier weken wachten voor er misschien actie wordt ondernomen?

In het gezin waar het om gaat, is er vermoeden dat de oudste jongen dader is. Vermoedelijk is zijn zes jaar jongere broertje slachtoffer. Of het zusje van één jaar jonger dan de mogelijke dader ook slachtoffer is, is niet bekend. Maar er wordt niet uitgesloten dat dader ook slachtoffer is. En dader is dan de moeder.

En toen kwam de vraag boven: is misbruik door een volwassene erger dan misbruik door een kind? Ik weet het niet. Ik wil het niet weten. Het is erg.

Geschreven op: donderdag 22 januari 2009

Je wilt wel stoppen met vechten, maar je weet niet hoe (jeugdzorgserie)

In jeugdzorg on 24 maart 2011 at 7:54 PM

Sinds 9 januari jl. verblijf je tijdelijk in een gezinshuis en de bedoeling was dat je naar een gesloten behandelgroep gaat. Het is lastig voor je om met de huidige vrijheid om te gaan. Je kan gaan en staan waar je wilt en ’s avonds wordt je niet opgesloten op je kamer. Je mag op internet en bellen, kan even een boodschap gaan doen en je kan eten bij je moeder als je dat wilt. Best lastig als je dat drie maanden allemaal niet mocht. Je werd binnen de JJI geleefd, maar nu leef jij weer.


Afgelopen anderhalve week is er door veel mensen over jou gesproken. En je hebt een heftige aanvaring gehad met je jeugdbeschermer. In plaats van de persoon die jou helpt en je uit de jeugdgevangenis heeft gehaald, zag jij opeens een vijand tegenover je. En jouw automatische reactie was vechten tegen hem, tegen het systeem en tegen de afspraken. Al snel gingen de gesprekken niet meer over een alternatief, meer open traject voor jou, maar over een spoedprocedure om je snel gesloten te kunnen zetten. Precies dat wat je niet wil, leek je te bereiken.

De jeugdbeschermer heeft je uitgenodigd voor een gesprek en je bent gegaan. Je reageerde vijandig, stroef en onverschillig. Dan maar gesloten de komende twee jaar; het interesseert jou allemaal niet. Een probleem zag je niet, want volgens jou is jouw leven een aaneenschakeling van problemen. Dus één probleem meer of minder dat maakte je niet uit. Langzaam begon je duidelijk te worden dat men juist over een open setting aan het praten was. Maar dat dit alleen kan als jij samenwerkt en te vertrouwen bent. En dat het dus niet kan als je steeds vecht tegen alles en iedereen.

Maar die knop omzetten kan je niet zomaar. Je weet niet eens of je het überhaupt wel kan. Muren om je heen bouwen; dat kan en ken je. Maar die muren weer afbreken heb je eigenlijk nooit geleerd. En toch zal je wel moeten als je vooruit wil in je leven. In je ogen was te lezen: ik wil wel, maar ik weet niet hoe. Ik wil samenwerken. Ik zal communiceren. Ik stop met vechten.

Eerder schreef ik de bijdragen Preventief gesloten gezet; hoezo goed jeugdbeleid?Wat heb je aan mensenrechten als je gesloten zit?, Bang voor gewenst vertrek uit de jeugdgevangenis en De stap uit de jeugdgevangenis is gezet.

Geschreven op: woensdag 21 januari 2009

De stap uit de jeugdgevangenis is gezet

In jeugdzorg on 21 maart 2011 at 8:20 PM

Vrijdag 9 januari 2009 zal wel een bijzondere dag blijven in je leven. Dat is tenslotte de dag dat je de jeugdgevangenis verliet. Dit met de bedoeling om er nooit weer in de buurt te komen. Je werd binnen deze JJI preventief opgesloten, maar ben je er beter van geworden? Je twijfelt even en zegt dan hardgrondig NEE!


In dat woord zit alles van de afgelopen drie maanden opgesloten. De uurtjes luchten, het verplichte sporten, de interne ‘school’, de ruzies op de meidengroep, het iedere avond opgesloten worden op je kamer (lees: cel), het continue ‘worden geleefd’. De leiding had gezegd dat je je voortreffelijk had gedragen, maar dat wilde je niet horen. Je wilde weg, naar buiten. De vrijdheid tegemoet.

Nu zit je tijdelijk in een gezinshuis. In principe voor twee weken, want dan moet je behandelplek beschikbaar zijn. Dat is wel weer besloten, dus met minder vrijheid, maar dat accepteer je.

Je wilt behandeling en je weet dat je zo snel mogelijk naar een open groep gaat. Je kan weer aan jezelf en je eigen leven werken. Je staat niet meer stil in de tijd. Voor jou begint de lente in 2009 op 9 januari!

Op 9 november 2008 schreef ik de bijdrage Preventief gesloten gezet; hoezo goed jeugdbeleid?, op 10 december 2008, de Dag van de Mensenrechten, volgde Wat heb je aan mensenrechten als je gesloten zit? en op 28 december 2008 deel drie van een trieste serie met als titel Bang voor gewenst vertrek uit de jeugdgevangenis.

Geschreven op: zaterdag 10 januari 2009

Bang voor gewenst vertrek uit de jeugdgevangenis

In jeugdzorg on 20 maart 2011 at 10:20 AM

Eerder schreef ik de bijdrage Preventief gesloten gezet; hoezo goed jeugdbeleid? en op 10 december 2008, de Dag van de Mensenrechten, volgde Wat heb je aan mensenrechten als je gesloten zit? en vandaag deel drie van een trieste serie bijdragen.


Twee dagen voor de kerstdagen zocht ik je weer op. Weer alles achterlaten in een kluisje, je schoenen uit en riem af en maar hopen dat het poortje stil blijft. Dat lukte ditmaal, ik mocht mij weer aankleden en ik werd opgesloten in een wachtkamer met een kapotte frisdrankautomaat en een overjarige koffiemachine.

Voor mijn gevoel duurde het een uur voor ze mij kwamen halen. Dit terwijl er in werkelijkheid slechts tien minuten waren verstreken. Wederom ervaarde ik hoe stroperig de tijd voorbij gaat in een gevangenis. Oh nee, ik moet het een Justitiële Jeugdinrichting (JJI) noemen tegenwoordig. Het resultaat is nog steeds hetzelfde: je zit gevangen tussen meerdere hoge muren met veel prikkeldraad met scheermesjes eraan.

Je kwam mij lachend tegemoet met een rood-witte puntmuts alla Santa Claus op je donkere haren. Omdat het vakantie is, wordt er een recreatieprogramma aangeboden. De activiteiten zijn niet verplicht, maar je kan je er ook niet aan onttrekken. Het verschil ontgaat mij eerst, maar je legt uit dat je soms niet hoeft mee te doen en dan alleen maar hoeft toe te kijken. Er waren een dag eerder visagisten geweest en je had lekker kunnen ‘tutten’ met de andere meiden van je groep. Vandaag had je opgetreden voor anderen groepen, waaronder enkele jongensgroepen. Je had ontdekt dat je nog altijd in de smaak valt mij jongens, want twee hadden letterlijk om jouw aandacht gevochten.

Toen ik vroeg hoe het gaat met je vriendje, vertrekt opeens je gezicht. Je blijkt het uitgemaakt te hebben. Even zit ik met een mond vol tanden, maar dan complimenteer ik je. Dit verwart jou, maar ik leg uit dat het geweldig is dat je consequent bent richting hem. Dan snap je mij en je ogen stralen even. Je hebt de deur niet definitief gesloten, maar je accepteert niet meer dat hij zich agressief gedraagt of geweld gebruikt. En dat heeft hij wel gedaan, dusdanig zelfs dat hij een week een besloten instelling moest verlaten.

Dan zak je in, want je beseft dat 10 januari 2009 dichterbij komt. En je weet dat je dan de JJI moet verlaten, omdat de machtiging van drie maanden dan is verlopen. Maar je weet nog steeds niet waar je naartoe kan. Je bent bang. Bang dat je met je spullen de poort door moet, en dan alleen en verlaten op de parkeerplaats staat.

Foto: Bachbloesem Advies

Geschreven op: zondag 28 december 2008

Bij meerdere Bureaus Jeugdzorg rommelt het

In jeugdzorg on 13 maart 2011 at 12:27 PM

Recent kwam Bureau Jeugdzorg (BJZ) Amsterdam weer eens negatief in het nieuws. Slecht nieuws is bijna traditie voor dit BJZ, die wordt betaald door de gemeente. In augustus trad de directeur nog af en kort geleden bleek uit onderzoek van de Inspectie Jeugdzorg dat het -kort door de bocht- een zooitje is in Amsterdam. Ook de Raad voor de Kinderscherming kreeg een -m.i. terechte- veeg uit de pan.


Maar ook bij de Bureaus Haaglanden en Zuid-Holland rommelt het flink. Ruim een jaar geleden moest de directeur het veld ruimen en op zijn plaats kwam een dure interimmanager te zitten. En met het incidentele geld om de wachtlijsten weg te werken, zijn dure tijdelijke medewerkers aangesteld. De afdeling P&O wordt eveneens aangestuurd door een hoofd ad interim en zo lopen er nog wat dure tijdelijke krachten rond in de organisatie.

De nieuwe directeur van beide Bureaus Jeugdzorg schijnt het erg belangrijk te vinden om medewerkers om de hoogte te stellen van de slechte financiël situatie, zonder dat ze blijkbaar in de gaten heeft dat haar aanpak onrust oproept. Er dreigen namelijk zowel in Haaglanden als Zuid-Holland grote tekorten. Voor BJZ Haaglanden wordt gevreesd voor een tekort van 2,5 miljoen euro en voor BJZ Zuid-Holland voor een tekort van enkele tonnen. Als verklaring voor deze tekorten wordt driftig gewezen naar het personeel die te weinig productie zou draaien en naar de aansturing van de organisatie. Gelijktijdig is er een vacaturestop afgekondigd, die enkele weken later in praktijk alweer is opgeheven. Ook hebben tijdelijke medewerkers en medewerkers met een jaarcontract te horen gekregen dat hun baan niet zeker is. Dit alles heeft onrust veroorzaakt, die de productie zeker niet ten goede komt lijkt mij.

Vorige week donderdag is ook nog eens de directeur van BJZ Haaglanden op non-actief gezet omdat er een onwerkbare situatie was ontstaan. Binnen Haaglanden waren grote verschillen van inzicht ten aanzien van communicatie en samenwerking ontstaan tussen de directeur en een deel van de medewerkers. Het lijkt mij nu wachten op een nieuwe dure interimmanager, zodat de tekorten nog wat verder kunnen oplopen. Hoe dit alles kan bijdragen aan goede hulp aan kinderen die worden bedreigd in hun ontwikkeling is mij een groot raadsel.

Geschreven op: woensdag 29 oktober 2008

Waar komt jouw kind terecht?

In jeugdzorg, onderwijs on 20 februari 2011 at 1:41 PM

Veel ouders hebben redelijk vast omlijnde gedachten over de toekomst van hun kind(eren). Soms komt de werkelijkheid in de buurt van deze gedachten, maar vaak ook niet. En dan hebben ouders het vaak over de toekomstige baan van hun kinderen. Met als uitgangspunt dat een goede baan een goede toekomst betekent. En een goede gezondheid staat samen met gelukkig zijn op de tweede plaats schat ik in.


Maar voor het zover is, is er nog een hele weg af te leggen. Allerlei soorten scholen en onderwijs, gedrag van ouders en opvoeding plus voeding thuis zijn slechts enkele obstakels op de weg richting de toekomst. Veel hangt voor een kind met elkaar samen en de rode draad zijn altijd weer het gedrag van de ouders en de opvoeding thuis. Dat ligt zo voor de hand dat wij het met z’n allen regelmatig lijken te vergeten. Want vaak wordt er bij problemen direct gewezen naar het onderwijs, want daar zijn alle fouten met een lespakket op te lossen tenslotte. Dat deze vreemde reflex iedere keer weer opduikt blijft mij verbazen met voorgaande informatie in mijn hoofd. Want al die echte en ervaren problemen zijn pas op te lossen als het thuisfront er primair bij betrokken is.

En thuisfront zou ik hier graag vertalen met ‘ouders’, maar de ervaring leert dat dit steeds vaker groepsleiders zijn (van leef-, behandel- of crisisgroepen) en/of een voogd. En niet alle kinderen die hier mee te maken krijgen, hebben gedrags- en/of persoonlijkheidsproblemen. Veel vaker betreft het situaties als onvermogen van ouders, drank- en/of drugsverslaving, allerlei soorten misbruik en verwaarlozing. Maar ook externe factoren spelen een rol. Denk hierbij aan misbruik (allerlei soorten) door derden, drank- en/of drugsgebruik door het kind (interessant is de oorzaak te weten) en loverboys.

Kortom: waar komt jouw kind terecht? Via een veilig familieleven in een eigen prettig leventje, in een leefgroep of in de daklozenopvang? Bij een sportclub, psycholoog of seksueel therapeut? Ik hoop dat alles goed gaat met jullie kinderen, want er zijn er al teveel waar het mis bij is gegaan!

Geschreven op: zondag 23 september 2007

%d bloggers liken dit: