Onderwijszaken

Posts Tagged ‘leerkracht’

Invallen in het (V)SO is een prachtige kans!

In basisschool, educatie, onderwijs on 1 februari 2013 at 9:57 PM

Vaak hoor je dat het moeilijk is om invallers te krijgen voor (V)SO-scholen. Dit terwijl in de meeste gebieden genoeg invallers in het basisonderwijs en reguliere voortgezet onderwijs zijn te vinden. En als je rondkijkt en -vraagt op veel scholen voor speciaal onderwijs, dan lijkt dat aardig te kloppen. De werkzaamheden van iedere zieke collega moet intern worden opgevangen, want een lijstje met invallers is er meestal niet. En zo’n lijstje wordt ook vaak niet opgesteld, omdat menig directeur denkt dat hij toch niemand kan krijgen om in te vallen.

En toch klopt dat niet. Er studeren jaarlijks teveel toekomstig leerkrachten af en die willen allemaal werkervaring opdoen en het liefst een baan. En binnen welke type onderwijs kan je nu mooi ervaring opdoen? Juist: binnen het speciaal onderwijs! Afhankelijk van ieders wensen en belangstelling zijn allerlei keuzes te maken natuurlijk, maar het cluster 4 onderwijs is wel erg leerzaam voor een (beginnend) leerkracht. De kennis en ervaring die iemand daar leert, is levenslang bruikbaar. Het zou dan ook geen moeite moeten zijn om invallers te vinden voor het (V)SO.

Afbeelding

Seksuele voorlichting op scholen aanpassen?

In onderwijs on 15 mei 2011 at 3:25 PM

Seksuele voorlichting stelt op de meeste basisscholen nog altijd weinig voor. Het is ook nog eens erg afhankelijk van de leerkracht. Nog te vaak leest een leerkracht wat voor uit een lesbrief, deelt wat boekjes uit en doet een enkel opdrachtje uit een leskist en daar moeten de leerlingen het dan maar mee doen. Al met al zet het landelijk gezien weinig zoden aan de dijk. Ook omdat de scholen er te laat mee beginnen: met een beetje mazzel in groep 7, maar meestal in groep 8.

                                                                                 Tienermoeder Jillanka

In Groot-Brittannië heeft men ook ontdekt dat het niet goed gaat. Nu heeft het land al sinds jaar en dag het grootste aantal tienerzwangerschappen in Europa en die cijfers stijgen nog steeds. Het is dus duidelijk dat het eerdere beleid van de overheid om dit te bestrijden, gefaald heeft. Dit bevatte onder meer verplichte seksuele voorlichting in de kleuterschool en de distributie van gratis anticonceptie. Het nieuwste advies van de Britse overheid is: ouders mogen jonge tieners niet zeggen geen seks te hebben. Hiermee wil Groot-Brittannië het hoge aantal tienerzwangerschappen en dus ook het hoge aantal tienermoeders doen dalen.

Ouders mogen hun jonge tieners niet adviseren geen seks te hebben, dit zorgt er namelijk voor dat pubers niet langer open zullen communiceren.‘, aldus de Britse overheid. ‘Ze moeten daarentegen hun kinderen wel aanmoedigen condooms en andere anticonceptie te gebruiken, jongeren moeten massaal naar de huisdokter voor voorbehoedsmiddelen.‘ Onderzoekster Patricia Morgan: ‘Verschillende onderzoeken uit Amerika tonen aan dat als ouders seks op jonge leeftijd verbieden, tieners meer kans hebben dit net wel te doen. Als ze hen enkel adviseren en seks niet afkeuren, zullen jongeren open over de kwestie praten.

In Groot-Brittannië worden 27 van de 1.000 vrouwen van 15 tot 19 jaar moeder, bijna vijf maal zoveel als in Nederland. In 2004 bedroeg het aantal tienergeboorten in Nederland 6 per 1.000 meisjes van 15 tot en met 19 jaar. Het aantal tienerzwangerschappen is overigens hoger dan het aantal tienergeboorten. Dit komt doordat een deel van de tienerzwangerschappen via abortus wordt afgebroken. In Nederland eindigt ruim de helft van de tienerzwangerschappen in een abortus. (cijfers: RIVM).

Of dergelijke adviezen helpen om het aantal tienerzwangerschappen tegen te gaan is maar de vraag. Een enquête in het Engelse tienermagazine ‘Sugar’ toont aan zes procent van alle kinderen onder de 12 jaar, al sekuele ervaringen heeft. Het tienermagazine Sugar ondervroeg 1.770 Britse meisjes tussen 12 en 18 jaar. Tweederde van alle ondervraagden verloor hun maagdelijkheid voor de leeftijd van 16 jaar en 40 procent stelt, voor de leeftijd van 12 jaar, de eerste tongzoen gegeven te hebben. Verder gaf 15 procent van de ondervraagde meisjes toe seks te hebben, 7 procent onder hen deed het al met meer dan 10 jongens en 18 procent deelde zelfs het bed met een jongen die eigenlijk niet hun vriendje was.

                                                                                 Tienermoeder Maria

En nu komt de Britse naturismevereniging met iets nieuws. Deze vereniging wijt het hoge aantal tienerzwangerschappen in Groot-Brittannië namelijk aan een ‘preutse attitude tegenover het menselijk lichaam’. ‘Zulke houdingen dragen bij tot een hele reeks problemen, zoals tienerzwangerschappen,‘ zegt vertegenwoordiger Andrew Welch in een brief aan de Schotse overheid. Naturisme zou ook een link hebben met eetstoornissen, seksuele gezondheid, pesten en de rechten van het kind. ‘Degenen die preutsheid propageren zouden eens voor een groep zwangere tienermeisjes moeten staan, en uitleggen waarom de meerderheid van hen niét zwanger zou zijn als ze in Nederland of Denemarken zouden wonen.

Het aantal Britse meisjes jonger dan 20 jaar dat een abortus onderging steeg de laatste 15 jaar met 68 procent. Verder blijkt uit recent onderzoek dat velen ook niet leren uit hun fouten, het aantal dat meerdere keren een zwangerschap onderbrak steeg met maar liefst 42 procent. Trieste cijfers die gelukkig niet in de buurt komen van de relatief lage cijfers in ons eigen land. In 2007 zijn er in Nederland 33.148 abortussen (inclusief de overtijdbehandelingen) uitgevoerd. 14,4% Van alle abortussen betrof een tienerzwangerschap. De dalende trend van abortussen onder tieners zet overigens door en er raken ook minder tieners zwanger. Allochtone tieners blijven wel een aandachtsgroep. Zij maken als ze zwanger zijn vaker de keus voor abortus dan autochtone tieners. (cijfers: ministerie van VWS).

Het lijkt dus niet verkeerd te gaan in Nederland, ondanks de matige seksuele voorlichting op basisscholen. Of misschien moet de conclusie zijn: dankzij die matige voorlichting. Maar juist onder een zeer kwetsbare doelgroep is de tendens nog negatief: de allochtone meisjes. Misschien moet er aan deze groep meiden speciale aandacht worden besteed. En moeten er folders komen in verschillende talen voor de ouders (specifiek: de moeders!). Goede voorlichting lijkt een verschil te maken en juist in die culturen is dat erg belangrijk.

Lees ook:
Tienerzwangerschappen (2)
Puur. Trotse Tienermoeders (foto’s hiervan afkomstig)

Geschreven op: vrijdag 20 maart 2009

Hoezo win-win-situatie?

In basisschool, onderwijs on 25 februari 2011 at 8:24 PM

Soms vraag ik mij af wie er nu gek is. Gemakshalve laat ik het antwoord meestal maar bij mijzelf liggen. Dat scheelt allerlei discussies nietwaar?


Afgelopen tijd had ik ook weer iets bij de hand. Een collega klaagde al geruime tijd over de werkdruk en alle extra dingen die iedere keer ‘moesten’ worden geregeld. Net zo vaak had ik aangegeven dat ik haar drukte herkende, dat ze prioriteiten moest gaan stellen en niet overal bij moet willen zijn of alles moet willen regelen. Iedere keer kreeg ik gelijk en in het begin dacht ik dat ze het snapte en er iets mee zou doen. Maar helaas blijken die gedachten onzin, want ze is duidelijk niet van plan iets te veranderen.

En aangezien ik het geklaag meer dan zat ben -en met mij vrijwel alle collega’s- ga ik dus maar iets veranderen. Vanaf komende week mag ze alleen nog maar het werk doen waar ze voor aan is genomen en wat extra taken die binnen het team aan het begin van het jaar zijn afgesproken. En verder helemaal niets meer. Afgelopen week heb ik haar dit allemaal verteld en ik kreeg wederom helemaal gelijk. Ik heb daarop mijn blijdschap getoond en aangegeven dat zij niet meer hoeft te klagen over werkdruk en ik niet meer hoef in te grijpen in de toekomst. Een prachtige win-win-situatie lijkt mij!

Geschreven op: zondag 20 januari 2008

Twaalf van de 19 leerlingen de klas uitgestuurd…

In basisschool, onderwijs on 24 februari 2011 at 8:14 PM

Soms heb ik de neiging om ‘zie je nu wel‘ of ‘dat heb ik toch voorspeld‘ te zeggen. Meestal slik ik dergelijke opmerkingen nog net op tijd in, maar een paar weken lukte mij dat niet meer. De bovenschoolse directeur kreeg een hartgrondig ‘zie je nu wel‘ om zijn oren. Hij was wel zo sportief om te grimlachen en mij gelijk te geven.


Ruim een half jaar geleden kreeg ik een leerkracht op mijn dak geschoven. Ze had gesolliciteerd op een andere school, maar daar zochten ze iemand voor een instroomgroep en dat zagen ze haar niet doen. Maar de bovenschoolse directeur dacht meteen aan mij, want ik zocht nog iemand voor groep zes tenslotte. Ik greep meteen enthousiast mijn agenda om een sollicitatiegesprek te plannen, maar dat hoefde al niet meer: ze was al aangenomen en al… Mijn protesten haalden niets uit; ik moest het er maar mee doen, het was een prima leerkracht. Misschien nog wat onervaren, maar dan moesten we haar maar wat extra begeleiden. En nee, hij wist ook niet waar ik die extra uren vandaan moest halen. Dat was mijn pakkie an tenslotte.

Positief ingesteld -die leerkracht kon er ook niets aan doen nietwaar?- ging ik het proces in. Na een week bereikten de eerste aarzelende opmerkingen van collega’s mij en ook ikzelf had al meerdere keren mijn wenkbrauwen gefronst. Want haar stemvolume bleek wel erg hoog en haar manier van omgaan met problemen bestond uit het uit de klas sturen van leerlingen. Die vervolgens rotzooi begonnen te veroorzaken op de gang, maar dat was haar probleem blijkbaar niet. Een ervaren invaller ging op mijn verzoek wat dagdelen meedraaien in de groep en van haar verhalen werd ik niet erg vrolijk. Pedagogisch inzicht was afwezig, basisstof beheerste ze amper en didactisch handelen was een term die ze hooguit uit een boek kende. Kortom: een ramp eerste klas.

En de bovenschools directeur had het opeens te druk voor overleg en liet het bij opmerkingen dat we het de tijd moesten geven en dat coaching misschien een idee was. De klachten namen hand over hand toe en in gesprekken kreeg ik geen enkele keer het gevoel dat ze snapte wat er aan de hand was. Ze deed toch haar best? En het was toch een lastige groep? Gelukkig was het toen zomervakantie; rust voor iedereen.

Na de zomer heb ik haar bewust in de makkelijke en kleine groep 5 gezet, zodat ze de ruimte en tijd had om in het vak te groeien. Maar de ellende was zo mogelijk nog groter. Klagende collega’s, ouders en zelfs leerlingen liepen storm richting mijn kantoor. Op een donderdagmiddag zag ik een stel leerlingen van groep vijf ronddwalen in school. Navraag leerde mij dat de meeste leerlingen er inmiddels waren uitgestuurd; een paar waren toen maar naar huis gegaan en de anderen liepen n wat rond. In de klas zaten welgeteld nog zeven van de 19 leerlingen.

De leerkracht heb ik naar mijn kantoor gestuurd, de stagiaire van groep zeven de leerlingen laten verzamelen en hen aan het werk gezet met haar als begeleider en toen heb ik de bovenschools directeur gebeld. Mijn boodschap? Dat ik haar geen dag langer binnen mijn school wilde hebben en dat voortaan alleen ik leerkrachten aanneem voor mijn school. Binnen een uur was hij op mijn kantoor en heeft hij verder afspraken gemaakt met de leerkracht. Vervolgens grimlachte hij nog even in mijn richting.

Geschreven op: zondag 21 oktober 2007

Wil je met mij dansen meester?

In basisschool, onderwijs on 10 februari 2011 at 11:22 AM

Ze gaf sinds een paar weken les in groep 6 en op de een of andere manier kreeg ze niet echt aansluiting bij de rest van het team. In de pauzes was ze steeds langer ‘nog even bezig’ in haar lokaal en als ze wel in de personeelskamer zat, was het net of ze er niet was. Ik had al verschillende pogingen gedaan om haar bij de rest van de school te betrekken, vooral ook om dat ik het idee kreeg dat zij wel wilde.


Het probleem zat eerder bij de leerkracht van groep 3, die de leider was van een groepje juffen. En die net als George W. Bush het motto hanteerde ‘als je niet voor mij bent, dan ben je tegen mij’. En deze nieuwe leerkracht was uiteraard (nog) helemaal niet voor of tegen iemand. Zij moest iedereen nog leren kennen en was alles en iedereen daarom aan het aftasten. Maar de juf van groep 3 had haar oordeel al geveld leek het wel.

Ik was dat al snel zat, zeker ook omdat het gedrag van die juf mij al langer de strot uitkwam. Ouders die hun hulp hadden aangeboden voor het zomerfeest, maar die niet tot haar fanclub behoorden, had ze recent al zover gekregen dat ze hun hulp introkken. Ik besloot dan ook twee gesprekken aan te gaan. Eén met mijn nieuwste collega en één met het gehele team. Want dat de situatie snel moest veranderen was duidelijk.

Het gesprek met de juf was vrij kort en zeer positief. Mijn indruk dat zij wel wilde en stuk aan het lopen was, werd snel bevestigd. Ik vertelde haar dat ik met het gehele team een gesprek wilde aangaan. Niet over haar, maar over de hele sfeer en de omgang met elkaar en met ouders. Zij was wel wat angstig dat het zou terugslaan op haar, maar ze besefte ook dat als er niets gebeurde het alleen maar onprettiger zou worden.

Het gesprek met het team plande ik drie dagen later en ik vertelde het team duidelijk dat ik iedereen, ook de parttimers, verwachtte en dat het voor het team een belangrijke stap zou zijn. Aangezien het of zou veranderen of ik zou maatregelen nemen. Nog geen uur na mijn schriftelijke uitnodiging kreeg ik al de eerste opgeluchte mensen op mijn kamer. En kwamen de verhalen los. De volgende ochtend vond ik een brief in mijn postvak. Van de bewuste juf van groep 3, mede ondertekend door twee andere onderbouwjuffen.

De strekking van de brief was dat er inderdaad wat moest veranderen en dat zij erg onder de sfeer leden en zo niet goed verder konden. En dat wat hen betreft vooral de sollicitatieprocedure moest worden aangepast, want dat ‘nieuwe collega’s niet altijd zorgden voor een positieve bijdrage aan de sfeer‘. En hun voorstel was dat er een vaste commissie zou komen, onder voorzitterschap van de leerkracht die het langste op school werkte. Drie keer raden wie dat was…

Het gesprek met het team was uiteindelijk vrij kort. Iedereen kon zijn of haar woordje doen en vervolgens heb ik twee dingen aangekondigd. Ten eerste dat er een groepje zou worden gevormd die met concrete voorstellen over temabuilding en sfeerverbetering moest komen. Iedereen mocht zich kandidaat stellen voor dit groepje en ik zou de samenstelling de volgende dag op het bord hangen. En ten tweede dat ik enkele collega’s voor een gesprek zou uitnodigen.

Het groepje is met uitstekende voorstellen gekomen en daarnaast is de juf van groep 3 overgeplaatst naar een andere school binnen hetzelfde bestuur. Binnen twee maanden was de sfeer zo veranderd dat ouders en kinderen er zelfs opmerkingen over maakten. En de nieuwe juf? Wel, zij kwam tijdens het zomerfeest bij een kinderdans op het plein naar mij toe en vroeg ‘Wil je met mij dansen meester?‘. En onder luid gejuich van 350 kinderen en veel ouders heb ik daar volmondig ‘ja‘ op gezegd uiteraard.

Geschreven op: zondag 17 december 2006

%d bloggers liken dit: